122. Załamanie swiatła
122. Załamanie światła - prawo załamania światła
Na granicy dwóch ośrodków zachodzi
- pochłanianie światła,
- odbicie światła
- załamanie światła.
W szczególnych przypadkach rozpatrujemy tylko jedno z tych zjawisk.
Wyznaczanie współczynnik załamania światła
Dla wyznaczenia współczynnika załamania substancji można wykorzystać różne metody.
Trzy najprostsze to:
- badanie załamania w płytce równoległościennej;
- badanie załamania w półkrążku (połowie walca);
- badanie załamania światła w pryzmacie.
Każda z tych metod ma swoje wady i zalety.
Najprostszą z nich jest badanie załamania w półkrążku.
Wykorzystujemy w niej własności geometryczne okręgu – każdy promień (odcinek poprowadzony ze środka okręgu od obwodu) jest prostopadły do stycznej do okręgu poprowadzonej przez punkt, do którego dochodzi promień.
Oznacza to, że każdy promień świetlny wysłany ze środka kuli lub walca będzie poruszał się po linii prostej, bez załamania.
Dla bryły w kształcie rozciętego wzdłuż osi walca promień świetlny padający dokładnie na oś bryły ulegnie załamaniu tylko na tej płaszczyźnie.
Oznacza to, że wystarczy zmierzyć dwa kąty – kąt padania promienia i kąt załamania.
Dalej korzystamy z definicji współczynnika załamania jednego ośrodka względem drugiego.
Dla powietrza w doświadczeniach na ogół zakładamy, że współczynnik załamania światła jest równy dokładnie 1, a prędkość światła w powietrzu jest równa prędkości światła w próżni.
Wtedy
Niech dane będą kąty padania i załamania
Wtedy
Prędkość światła w drugim ośrodku jest mniejsza niż w pierwszym
122.11-2008.07.23
kontakt